Do tego czasu gubernatorem Syrii był Gnejusz Kalpurniusz Pizon, który był powszechnie podejrzewany o otrucie Germanika. Wiadomość o jego śmierci dosięgła Pizona gdy był na wyspie Kos i napływali doń setnicy z oświadczeniem gotowości i przychylności legionów, by wracał do prowincji, którą miano mu bezprawnie odebrać. Natomiast jego syn, Marek Pizon, radził mu żeby spieszył do stolicy, gdyż powrót do Syrii będzie groził wybuchem wojny domowej i jego zwolennicy nie wytrwają przy nim. Jednakże Domicjusz Celer, jeden z najbliższych jego przyjaciół, nalegał żeby odzyskać prowincję. Pizon, przekonany tym, postanowił formować manipuły i objąć z powrotem dowództwo nad armią, w szczególności nad VI legionem Ferrata stacjonującym w Syrii. Nie udało mu się to jednak i Sencjusz o tym Pizona listownie uświadomił, przestrzegając także, żeby nie starał się prowincji odzyskać. Sencjusz zaczął skupiać także wszystkich, o których wiedział, że przechowują dobrą pamięć o Germaniku. Tak stanął na czele silnego i gotowego do boju oddziału.