James Bryce, 1. wicehrabia Bryce GCVO, OM (ur. 10 maja 1838 w Belfaście, zm. 22 stycznia 1922 w Sidmouth w hrabstwie Devon) – brytyjski prawnik, historyk i polityk, członek Partii Liberalnej, minister w rządach Williama Ewarta Gladstone’a, lorda Rosebery’ego i Henry’ego Campbella-Bannermana.
Życiorys Był synem Jamesa Bryce'a. Wykształcenie odebrał w Belfast Academy oraz na Uniwersytecie Glasgow. Następnie studiował w Trinity College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Następnie przez kilka lat prowadził praktykę adwokacką w Londynie. W latach 1870–1893 wykładał prawo cywilne w Oksfordzie. W 1864 r. opublikował pracę o Świętym Cesarstwie Rzymskim. W 1872 r. wyjechał do Islandii.
Pod koniec lat 60. był przewodniczącym królewskiej komisji ds. szkolnictwa średniego. W 1880 r. został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Tower Hamlets. Od 1885 r. reprezentował okręg wyborczy Aberdeen South. W 1886 r. został na kilka miesięcy podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1892 r. został członkiem gabinetu jako Kanclerz Księstwa Lancaster. W latach 1894–1895 był przewodniczącym Zarządu Handlu. Po powrocie liberałów do władzy w 1905 r. został Głównym Sekretarzem Irlandii. Ze stanowiska tego zrezygnował w 1907, kiedy został mianowany ambasadorem w Waszyngtonie. Na placówce pozostał do 1913 r.