Rozgrywki ligowe przerwano na okres I wojnie światowej (rozgrywano w zamian Puchar Nadziei, w którym brali udział młodzi gracze, którzy nie zostali jeszcze zmobilizowani). Mistrzostwa wznowiono po zakończeniu wojny i nadal zyskiwały na popularności. W 1923 przeprowadzono pierwszą transmisję radiową z meczu finałowego. Od 1921 organizacja rozgrywek przeszła w ręce autonomicznej od USFSA Fédération française de rugby (FFR). Zorganizowane od tego roku na bazie regionów dawały okazję do rozgrywania wielu spotkań o charakterze derby, które przyciągały szeregi widzów. Jednocześnie jednak kluby uczestniczące w rozgrywkach ligowych coraz częściej oskarżano o odstępstwa od amatorskiego etosu obowiązującego w rugby union – na przykład właściciel klubu z małej miejscowości Quillan sięgnął po mistrzostwo Francji ściągnąwszy do swojego klubu zawodników z innych regionów, którym dał pracę w swojej fabryce, zapewniając zastępstwo oraz angażując do reklamowania swych produktów. W latach 20. pięciokrotnie po tytuł mistrzowski sięgnęła drużyna Stade Toulousain. Kilka śmiertelnych przypadków wywołanych kontuzjami w czasie gry w tym okresie doprowadziło do ukucia terminu rugby de muerte (rugby śmierci). W tej sytuacji na początku lat 30.