Na swoim przebiegu żyła jest przykryta przez mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, a do tyłu przylega ona do mięśni przedkręgowych.

Wzdłuż bocznego brzegu żyły szyjnej wewnętrznej na całej jej długości rozmieszczone są węzły chłonne głębokie szyi, w których najczęściej powstają przerzuty z nowotworów złośliwych narządów głowy i szyi.

Żyła szyjna wewnętrzna nie ma zastawek żylnych. Występują one tylko w obszarze opuszki dolnej i zapobiegają cofaniu się krwi w kierunku głowy.

Średnica żyły wynosząca średnio 8–12 mm zmienia się podczas faz cyklu oddychania. Podczas wdechu rozszerza się ona i może przesuwać się bardziej na stronę boczną; przy wydechu natomiast ściana częściowo się zapada, a żyła chowa się ku tyłowi za tętnicą szyjną. Po stronie prawej pień żyły szyjnej jest zwykle szerszy (podobnie jak zatoka esowata i otwór szyjny po stronie prawej).

Do pnia żyły szyjnej wewnętrznej od góry ku dołowi uchodzą: zatoka skalista dolna uchodzi jeszcze na podstawie czaszki w opuszce górnej, zatoka potyliczna, żyła kanalika ślimaka, splot żylny kanału nerwu podjęzykowego, żyła potyliczna, żyła twarzowa, żyły gardłowe, żyła językowa, żyły tarczowe górne.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Szyjna wewnetrzna