rubli.
Ludwik Norblin zakupił 1/2 część fabryki, jego siostra Albertyna z Norblinów Werner i jej mąż Teodor Werner – po 1/4 części. Sprzedający rozłożył spłatę należności na wieloletnie, dogodne raty, wynoszące 5 tys. rubli rocznie.
Po dokonaniu transakcji, w 1865 r. Ludwik Norblin zawarł spółkę ze swym szwagrem – złotnikiem Teodorem Wernerem –, który był właścicielem fabryki wyrobów srebrnych w Warszawie. Wspólnicy prowadzili jednak oddzielną produkcję: zakład Norblina – specjalizował się w wyrobach platerowanych, a w zakładzie Wernera wytwarzano srebra. Pod koniec lat siedemdziesiątych XIX w., po przeniesieniu wytwórni sreber Wernera do fabryki Norblina na ul. Chłodną, połączone zakłady posiadały dwie maszyny parowe o mocy 19 KM, zatrudniały 112 robotników. Wartość rocznej produkcji wynosiła 73 tys. rubli. Zakres samodzielności poszczególnych działów spółki Norblina i Wernera w następnych latach nie jest znany.