Matejki, Siemiradzkiego, Kotsisa, Fałata i Brandta; na liście obdarowanych znalazł się nawet Naczelny Komitet Narodowy (NKN). Inne zapisy testamentu obejmowały przedstawicieli rodzin spokrewnionych i skoligaconych z Norblinami: Schuchów, Fukierów, Janickich, Vorbrodtów.
Zmarł podczas pobytu kuracyjnego w Johannisbadzie (Jańskie Łaźnie k. Hradca Králové w południowych Sudetach). Pochowano go na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie, przy ul. Żytniej, w grobowcu Norblinów, istniejącym do dziś (kwatera B, rząd 6, nr 5).
Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z luteranką, z Cecylią Eufrozyną Strohmeyer (1844–1864). Po jej rychłej śmierci ożenił się ponownie w 1866 z Jadwigą Ludwiką Fukier (1848–1911) – córką Teofila Fukiera (1816–1891), kupca warszawskiego, podobnie jak on, ewangeliczką reformowaną. Oba małżeństwa pozostały bezdzietne. Żony pochowane są również w tym samym grobie.
Przypisy śp. Ludwik Norblin.