Pojawiło się ono po dwóch kolejnych częściach: Komecie nad Doliną Muminków (1946), a zwłaszcza po W Dolinie Muminków (1948), kiedy Jansson stała się pisarką znaną i w Finlandii, i w Szwecji.

Od 1947 do 1948 pracowała dla „Ny Tid”, gdzie wydawała co tydzień w odcinkach pierwszy komiks o Muminkach – Muminek i koniec świata, a od 1954 do 1959 przygotowywała komiks Moomin dla „The London Evening News”.

Jansson w dalszym ciągu malowała – uważała się przede wszystkim za malarkę. W 1955 odbyła się jej trzecia wystawa indywidualna w Helsinkach – wówczas chętnie malowała martwą naturę, choć na malowanie miała coraz mniej czasu ze względu na pisanie i ilustrowanie kolejnych książek i komiksów o Muminkach. Jak sama wspominała w czerwcu 1955:

Jej malarstwo ewoluowało z czasem, czerpiąc zarówno ze sztuki abstrakcyjnej, jak i figuratywnej – krytyk sztuki Erik Kruskopf określił je jako „wyabstrahowany figuratywizm kolorystyczny”. W 1962 odbyła się kolejna wystawa jej prac w Helsinkach, a rok później w Tampere.