do dymisji.
Ostatnie lata Już poza gabinetem Chamberlain wciąż działał na rzecz wprowadzenia protekcjonistycznej polityki gospodarczej. Spowodowało to narastanie konfliktów w łonie rządzącej koalicji. W ich efekcie w grudniu 1905 r. upadł gabinet Balfoura. Na czele nowego rządu stanął liberał Henry Campbell-Bannerman. Wybory parlamentarne 1906 r. zakończyły się zwycięstwem Partii Liberalnej. Koalicjanci uzyskali łącznie 157 mandatów. Ponieważ poza parlamentem znalazł się Arthur Balfour, Chamberlain przez kilka miesięcy był Liderem Opozycji, dopóki Balfour nie powrócił do parlamentu po wyborach uzupełniających.
W lipcu 1906 r. Chamberlain doznał udaru mózgu, który zakończył się paraliżem prawej części ciała. Paraliż ustąpił po kilku miesiącach, ale stan zdrowia Chamberlaina wciąż się pogarszał. Pozostał pomimo to w Izbie Gmin i dopiero w 1912 r. zrezygnował z przewodzenia Partii Liberalno-Unionistycznej.
Zmarł 2 lipca 1914 r. na atak serca. Został pochowany w Birmingham.
Bibliografia
Julian Amery i James Louis Garvin, The life of Joseph Chamberlain, t. I-VI, Macmillan, 1932–1969