Ivana Brlić-Mažuranić zaczęła pisać poezję, eseje i dzienniki bardzo wcześnie, ale jej pierwsze prace zostały opublikowane dopiero początkiem XX wieku. Jako pierwszy wydała (we własnym wydawnictwie) zbiór opowiadań i wierszy dla dzieci „Valjani i nevaljani“. Opowiadania i teksty, takie jak serie kształcących artykułów zatytułowanych „Škola i praznici“, były wydawane w porządku od 1903 roku. Większe zainteresowanie wśród czytelników i krytyków literatury wywołała wydana w 1913 roku powieść dla dzieci „Čudnovate zgode i nezgode šegrta Hlapića“. Za jej koronne dzieło krytycy uznali zbiór opowiadań „Priče iz davnine”, wydane w 1916 r. Jest to dzieło, w którym baśniowość, zainspirowana słowiańską mitologią, miesza się z codziennością świata rzeczywistego. Pisarka poprzez taki gatunek literacki, jakim jest bajka, na nowo pobudza do życia zatracony świat przedchrześcijańskich wierzeń Chorwatów. Postaci, które stworzyła są ucieleśnieniami ludzkich cech i uczuć – zarówno wierności, miłości i dobrotliwości, jak i niestabilności i słabości.