Od czasu renesansu filozofia zaczęła być uprawiana w językach wernakularnych. Tym samym łacina, podstawa filozofii przez całe średniowiecze, przestała być elementem jednoczącym. Pisma i pojęcia filozoficzne Arystotelesa zaczęły być przekładane na języki etniczne, stając się podstawą lokalnych kultur filozoficznych. tłumaczem Arystotelesa na język polski był Andrzej Glaber z Kobylina. W 1535 wydał on Gadki o składności członków człowieczych z Arystotelesa i też inszych mędrców wybrane, zawierające fragmenty pism medycznych Stagiryty. Przyswojenie językowi polskiemu pism filozoficznych Arystotelesa jest zasługą Sebastiana Petrycego, który na przełomie XVI i XVII wieku przełożył i opatrzył komentarzem Etykę, Politykę i Ekonomikę.
Współczesność W XIX w. arystotelizm był obecny przede wszystkim w postaci katolickiej neoscholatyki. Dla myślicieli katolickich był on obroną i odpowiedzią przed nowymi, oświeceniowymi prądami myślowymi. Kolejni papieże ustanawiali neoscholastycyzm jako oficjalną doktrynę filozoficzną nauczaną w seminariach (encyklika Aeterni Patris z 1879 Leona XIII). Tomizm był podstawową filozofią zakonów dominikanów, odnowionych jezuitów i (częściowo) franciszkanów.