Arystotelizm przestał być głównym nurtem filozoficznym, a stał się jednym z wielu nurtów filozofii renesansu.

O znaczeniu Arystotelesa i arystotelików świadczyć może to, że w żadnym innym okresie nie napisano tylu komentarzy do ich pism. W stosunku do poprzedniego okresu, większe znaczenie zaczęto przywiązywać do pism Stagiryty z zakresu filozofii przyrody, a także np. Poetyki.

Arystotelizm pozostawał obecny jako podstawowa rama teoretyczna dyskusji filozoficznych i ważne źródło inspiracji, także w rodzących się naukach empirycznych (np. medycynie). Rozwijał się w kilku nurtach, z których wyraźnie odrębne są arystotelizm świecki (w renesnnsie łączony z humanizmem) oraz różne formy arystotelizmu religijnego.

Świeckich filozofów, którzy jednoznacznie deklarowali się jako arystotelicy było niewielu, znacznie częściej uznawali się oni za przedstawicieli kierunków wywodzących się z arystotelizmu, np. tomistów czy awerroistów. We Włoszech arystotelizm podzielił się na dwa nurty. Pierwszy z nich, awerroizm, rozwijany był w Padwie przez takich filozofów jak Paweł z Wenecji, Alessandro Achillini, Eliasz del Medigo, Nicoletto Vernia i Agostino Nifo. Drugi nurt arystotelizmu związany był z naukami Aleksandra z Afrodyzji i jego głównym ośrodkiem była Bolonia.