Władimir Aleksandrowicz Kislicyn, ros. Владимир Александрович Кислицын (ur. 9 stycznia 1883 w Kijowie, w Harbinie w Mandżukuo) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny działacz polityczny i kombatancki.
W 1900 ukończył szkołę wojskową piechoty w Odessie, zaś w 1908 – oficerską szkołę kawaleryjską. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905, a następnie w I wojnie światowej. Początkowo był oficerem XXIII odeskiej brygady pogranicznej, zaś od sierpnia 1916 – 11 pułku dragonów. W 1917 awansował do stopnia kapitana i objął dowództwo tego pułku. Następnie dowodził pułkiem strzeleckim 1 dywizji kawalerii. W 1918 został dowódcą ukraińskiej 3 dywizji kawalerii, a następnie III korpusu kawalerii w okresie tzw. Hetmanatu (rządów hetmana Pawło Skoropadskiego). Uczestniczył w obronie Kijowa przed wojskami bolszewickimi. W styczniu 1919 został aresztowany przez władze niemieckie i wywieziony do Niemiec. Odznaczony został Orderem Świętego Jerzego 4 klasy. Stamtąd, po uwolnieniu, przedostał się do Archangielska, gdzie wstąpił do wojsk białych Rosjan, obejmując dowództwo kompanii, a następnie pułku Armii Północnej gen. Jewgienija K. Millera. W lipcu wraz z grupą oficerów przeszedł przez Ural do armii adm. Aleksandra W. Kołczaka na Syberii. Objął dowodzenie II brygadą ufijskiej dywizji kawalerii.