W sierpniu 1936 Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Wojciech Świętosławski mianował go na stanowisko kuratora Okręgu Szkolnego Warszawsko-Łódzkiego (w miejsce Ludwika Pytlakowskiego), które zajmował do wybuchu II wojny światowej.
Po II wojnie światowej był dyrektorem Państwowego Instytutu Robót Ręcznych, uruchomionego początkowo w Łodzi, a następnie przeniesionego do Bielska-Białej, tu pod nazwą Państwowego Instytutu Robót Ręcznych dla Nauczycieli im. Władysława Przanowskiego. W 1950 władze komunistyczne zlikwidowały Instytut bez podania przyczyny, zwalniając Ambroziewicza z pracy.
Wiktor Ambroziewicz był działaczem społecznym, aktywnym m.in. w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, Polskiej Macierzy Szkolnej, Światowym Związku Polaków z Zagranicy, Towarzystwie Miłośników Robót Ręcznych (prezes).
Podczas całej swojej pracy zawodowej był znany jako propagator idei świetlic pozaszkolnych, szczególnie w okresie, gdy był kuratoremŁódź w Ilustracji, 18 X 1936, nr 42, s. 3 (na spotkaniu z łódzkimi nauczycielami, podczas wizyty w Łodzi).Łódź w Ilustracji, 3 IV 1938, nr 14, s. 1 (fotoreportaż z wizyty w Łodzi, 28 III 1938, podczas której otworzył świetlicę zajęć pozaszkolnych przy Szk. Powszechnej nr 2, ul. Podmiejska 21)..