Po wybuchu powstania listopadowego wziął w nim udział jako lekarz sztabowy w 4 Baterii Pozycyjnej Artylerii Gwardii Konnej i 15 kwietnia 1831 roku został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 1073. Po upadku powstania wyemigrował do rodzimych Prus, ale najwyraźniej nie mógł się tam zadomowić po tylu latach w Polsce, ponieważ już w 1832 powrócił do Warszawy, gdzie otworzył prywatną praktykę lekarską. W 1837 Rada Lekarska, zajmująca się uprawnieniami lekarskimi po rozwiązaniu Uniwersytetu Warszawskiego, nadała mu prawo wykonywania zawodu bez zdawania egzaminu ze względu na jego zasługi wojskowe.
Przed powstaniem listopadowym Schroeder był czynnym członkiem Narodowego Towarzystwa Patriotycznego i masonerii, gdzie działał w niemieckojęzycznej loży Halle der Beständigkeit (Świątynia Stałości).
Żonaty z Anną Katarzyną z Teuritzbacherów, potomstwa najwyraźniej nie miał lub źródła o nim milczą. Pochowany został na warszawskim cmentarzu ewangelickim (Al. 21 nr 37).