W odniesieniu do wspólnot i ich założycieli Pojęcie to odnoszone jest również do różnych wspólnot i ich założycieli (zgromadzeń, zakonów, instytutów świeckich, ruchów kościelnych itp.). Oznacza wtedy dar Ducha Świętego, charakterystyczny dla danej osoby czy wspólnoty, który wyróżnia ją spośród innych i wiąże się ściśle z ich powołaniem oraz wskazuje ich specyficzną misję i najważniejszy kierunek ich działalnościPiotr Piasecki, Charyzmatyczna natura apostolskiej wspólnoty życia konsekrowanego.
W tym kontekście mówi się o charyzmacie założyciela, charyzmacie wspólnoty (instytutu), charyzmacie założenia i charyzmacie założycielskim, wyodrębniając wśród nich dodatkowe, bardziej szczegółowe charyzmatyS. Bożena Szewczul WNO, Problematyka odzwierciedlenia charyzmatu instytutu zakonnego w jego prawie własnym, Prawo Kanoniczne 58 (2015) nr 3.
W pentekostalizmie Powstające od początków XX wieku Kościoły zielonoświątkowe uznały charyzmaty za jeden z najważniejszych elementów życia chrześcijańskiego. Uczyniły to, opierając się na obrazie pierwotnego Kościoła przedstawionym w Dziejach apostolskich oraz dochodząc do wniosku, że protestantyzm, pozbawiony sakramentów, potrzebuje więcej Ducha Świętego.