Po upadku rządu Aleksandyra Stambolijskiego prowadził podziemną działalność polityczną. W 1925 został aresztowany, ale dzięki wysokiemu poręczeniu majątkowemu odzyskał wolność. W następnych miesiącach poświęcił się wznowieniu działalności BLZCh i jego organu prasowego, gazety Земеделско знаме (w tłum. Rolniczy Sztandar). Po objęciu władzy w kraju przez Andreja Liapczewa i złagodzeniu reżimu rządowego, pod koniec 1926 założył Bułgarski Ludowy Związek Chłopski „Wrabcza 1” i stanął na jego czele. Pod jego wodzą organizacja szybko zdobyła sobie znaczną popularność, a także nawiązała współpracę z partiami opozycyjnymi reprezentującymi interesy mieszczaństwa.

W 1931 zaangażował się w utworzenie szerokiej koalicji wyborczej nazwanej Blokiem Narodowym. Po zwycięskich wyborach parlamentarnych wszedł w skład rządów Aleksandyra Malinowa i Nikoły Muszanowa, obejmując stanowisko ministra rolnictwa i własności państwa (1931-1932), a potem handlu, przemysłu i pracy (1932-1934). Po przewrocie dokonanym 19 maja 1934 przez opozycyjne Zweno został internowany.