Dysocjacja Kompleksy mają najczęściej charakter jonów kompleksowych. Znane są również kompleksy elektroobojętne – na przykład w cząsteczce kompleksowej [PtIV(NH3)6Cl4] jony chloru Cl− są ligandami i zobojętniają ładunek dodatni jonu centralnego Pt4+. Związki tego typu nie jonizują w roztworach wodnych, zatem nie są elektrolitami. Dysocjują w roztworach wodnych, dając trwałe jony kompleksowe, natomiast następujące związki kompleksowe platyny:
[Pt(NH3)6]Cl4 → [Pt(NH3)6]4+ + 4 Cl−
[Pt(NH3)5Cl]Cl3 → [Pt(NH3)5Cl]3+ + 3 Cl−
[Pt(NH3)4Cl2]Cl2 → [Pt(NH3)4Cl2]2+ + 2 Cl−
[Pt(NH3)3Cl3]Cl → [Pt(NH3)3Cl3]+ + Cl−
K[Pt(NH3)Cl5] → K+ + [Pt(NH3)Cl5]−
K2[PtCl6] → 2 K+ + [PtCl6]2−
W dwóch ostatnich z wyżej wymienionych związków kation centralny Pt4+ wchodzi w skład zespolonego anionu.
Istnieją związki kompleksowe, w których zarówno kation, jak i anion są kompleksami, na przykład [Co(NH3)6][Cr(CN)6].
Przypisy
Bibliografia