Przysługujące użytkownikowi wolności:
wolność 0: wolność uruchamiania programu w dowolnym celu, wolność 1: wolność analizowania programu oraz dostosowywania go do swoich potrzeb, wolność 2: wolność rozpowszechniania kopii programu, wolność 3: wolność udoskonalania programu i publicznego rozpowszechniania własnych ulepszeń, dzięki czemu może z nich skorzystać cała społeczność.
Wolności pierwsza i trzecia mogą być spełnione tylko wtedy, gdy dostępny jest kod źródłowy oprogramowania.
Historia
Wolne oprogramowanie istniało od początku komputerów, gdyż od samego początku programiści dzielili się kodem źródłowym swoich programów, które traktowano jak wiedzę naukową tj. jako wspólne publiczne dobro. Oficjalna nazwa narodziła się około lat 80., kiedy oprogramowanie zaczęło być zamykane i zaczęto tworzyć oprogramowanie własnościowe, czego propagatorem był Microsoft. Ważną przyczyną stworzenia nazwy dla wolnego oprogramowania było to, że zaczęło ono tracić na popularności, przestało być zjawiskiem powszechnym, jak było dawniej. Do stworzenia odrębnej nazwy przyczyniło się także skomercjalizowanie przez AT&T dostępnego wcześniej wraz z otwartymi źródłami systemu Unix, co spowodowało odcięcie dostępu do kodu oraz jego swobodnego rozwoju (zob.