Monizm jest tu uważany za „nową”, „wyższą” postać metafizyki. Zwolennicy tego nurtu nawiązują m.in. do Schopenhauera, ale uważają, że termin „philosophia perennis” odpowiada ściśle sanskryckiemu terminowi sanātana-dharma. Ten ostatni termin oznaczał pierwotnie hinduizm, jednak w interpretacji neowedanty od Vivekanandy oznaczać ma wszelką religijność świata, której źródłem ma być religia wedyjska. Takie rozumienie przejmuje współczesny krysznaizm na Zachodzie (ruch Hare Kṛṣṇa czyli ISKCON – Bhaktiwedanta Swami Prabhupada), a także Osho (guru) w swych dwutomowych rozważaniach nad Pitagorasem zatytułowanych Philosophia perennisBhagwan Shree Rajneesh, Philosophia Perennis. Speaking on the Golden verses of Pythagoras, vol. 1-2, Rajneesh Foundation 1981; wyd. 2: Philosophia Perennis. Talks on Pythagoras, the Philosopher and Mystic, vol. 1-2, Osho Media International, 2009-2011. Odmiany tego stanowiska głoszą m.in. Arnaud Desjardins i Ananda Coomaraswamy. Bliski temu stanowisku jest też Mircea EliadeZob. zwł. jego pamiętniki.. Idealistyczna filozofia Aldousa Huxleya – zarazem tytuł jednego z jego głównych dzieł filozoficznych: The perennial philosophy (pol. Filozofia wieczysta(Aldous Huxley, Filozofia wieczysta, wyd. Pusty Obłok, Warszawa 1989 r., tłum. Jerzy Prokopiuk i Krzysztof Środa;