Do składu wybrano również Józef Belucha-Belońskiego nie będącego członkiem władz przedwojennych, ale przewodniczącemu PPS w Wielkiej Brytanii. Początkowo do KZ nie wszedł Adam Pragier z uwagi na protest Liebermana krytykującego postawę Pragiera po procesie brzeskim (wrócił on z emigracji i poddał się karze).
Komitet Zagraniczny PPS popierał rząd gen. Sikorskiego, w skład którego wchodził Jan Stańczyk jako minister opieki społecznej. Socjaliści weszli również w skład Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej (Herman Lieberman (wiceprzewodniczący), Tadeusz Tomaszewski do marca 1940 r., Adam Ciołkosz od marca 1940 r., Alojzy Adamczyk od sierpnia 1940 r.) zaś Tadeusz Tomaszewski został powołany na prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
Kryzys nastąpił w 1941 po podpisaniu układu Sikorski – Majski. W głosowaniu Komitet poparł (przewagą jednego głosu) rząd Sikorskiego. Przeciwnicy pomimo pozytywnej oceny umowy wyrażali obawy co do jej brzmienia m.in. brak gwarancji całości terytorialnej Polski. Stanowisko zbieżne z przeciwnikami umowy prezentowała Polska Partia Socjalistyczna – Wolność, Równość, Niepodległość. Na znak protestu z KZ PPS przejściowo wystąpili: Adam Ciołkosz, Lidia Ciołkosz, Tadeusz Tomaszewski.