podzielono tam ją na siedemnaście ksiąg, według gatunków zaliczając Pindara do dziewięciu kanonicznych poetów lirycznych: cztery księgi epinikiów (pieśni zwycięskich) jedną księgę hymnów jedną księgę peanów (pieśni pochwalnych) na cześć Apolla dwie księgi dytyrambów na cześć Dionizosa dwie księgi prosodia trzy księgi partènia (pieśni dla chórów dziewczęcych) dwie księgi hyporchèmata (pieśni tanecznych) jedną księgę enkomia (pieśni pochwalnych) jedną księgę trenów – pieśni żałobnych
Z tych jedynie cztery księgi epinikiów (pieśni zwycięskich) przetrwały do naszych czasów w całości, nie stanowiąc jednak nawet czwartej części spuścizny poety. Zawierały: księga pierwsza – czternaście ód olimpijskich; księga druga – dwanaście ód pytyjskich; księga trzecia – jedenaście ód nemejskich; księga czwarta – osiem ód istmijskich.
Polskie tłumaczenia Nie istnieje dotychczas jednolite tłumaczenie wszystkich ód poety; pojedyncze przekładali: Adam Naruszewicz – odę Olimpijską I przełożył Adam Mickiewicz, a Stefan Srebrny – trzy olimpijskie (I, II, VI) i jedną pytyjską (I);