Ludwik II (ur. między 1380 a 1385, zm. 30 kwietnia 1436) – książę brzeski i legnicki z dynastii Piastów.
Syn księcia brzeskiego Henryka VII z Blizną i jego drugiej żony Małgorzaty, córki Siemowita III mazowieckiego.
Ludwik II był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Jadwiga Zapolya (zm. 1414), córki Jana, żupana trenczyńskiego, którą poślubił przed 14 sierpnia 1409. Drugą żoną (od 1418/20) była córka elektora brandenburskiego Fryderyka I Hohenzollerna - Elżbietę, z którą miał czwórkę dzieci: Ludwika (ur. po 1420, zm. 1435) Elżbietę (ur. 5 stycznia 1426) Magdalenę (zm. 10 września 1497), żonę Mikołaja I opolskiego Jadwiga legnicka (zm. 1471) (ur. ok. 1430, zm. 21 października 1471, żonę Jana I lubińskiego.
W lipcu 1399 zmarł Henryk VII z Blizną. W październiku 1400 jego synowie podzielili ojcowiznę. Henryk IX objął w panowanie okręgi: lubiński, chojnowski i oławski wraz z miastami. Ludwik III rozpoczął rządy w Brzegu, Kluczborku i Byczynie.
17 lipca 1402 obaj przyrodni bracia pojawili się na zjeździe książąt śląskich we Wrocławiu, na którym zawarli ze sobą i innymi książętami sojusz obronny oraz zapewnili króla Czech Wacława IV Luksemburskiego o swej lojalności.