Szamanizm Kult przodków i wiara w tego rodzaju bóstwa opiekuńcze wskazuje na system wierzeń charakterystyczny dla środkowoazjatyckiego szamanizmu. Jego wykład znajduje się na datowanym na okres wczesnoawarski kościanym puzdrze z Morkina. Na rytach puzdra przedstawiony został trójpoziomowy podział świata upostaciowany w obrazie kosmicznego drzewa. Jego korzenie wrastają w świat podziemny, pień – świat środkowy stanowi siedzibę ludzi, a 9 konarów sięga górnego świata. Drabina oparta o drzewo służy szamanowi do komunikacji pomiędzy światem żywych, światem przodków i bóstwami opiekuńczymi.
Szamani Każdy ród miał swego szamana, który interweniował w sytuacjach codziennego życia, gdy ingerencja „górnego świata” lub kontakt z duchami przodków były szczególnie niezbędne. Szamani (którymi były również kobiety) nie tworzyli wyodrębnionego stanu kapłańskiego, chociaż istniał u Awarów szaman naczelny zwany bookolabrasem – odpowiedzialny za sprawy wagi państwowej. Bookolabras posiadał własną gepidzką służbę – być może wskutek kontaktu ze społeczeństwami posiadającymi wyodrębniony stan kapłański. Źródła bizantyjskie informują o konflikcie bookolabrasa z kaganem (podobno z powodu zbytniej poufałości szamana z haremem władcy) i jego ucieczce na ziemie Cesarstwa.