Bitwa nad rzeką Semois – bitwa stoczona na terytorium starożytnej Galii w 53 p.n.e. pomiędzy armią rzymską dowodzoną przez legata Tytusa Labienusa a wojownikami galijskiego plemienia Trewerów.
Bitwa W 53 p.n.e., podczas gdy prokonsul rzymski Gajusz Juliusz Cezar dokonywał pacyfikacji plemienia Menapiów, Trewerowie po zgromadzeniu pokaźnych sił piechoty i jazdy, przygotowali się do uderzenia na obóz legata Tytusa Labienusa, zimującego z jednym legionem w ich kraju. Podczas przemarszu w kierunku rzymskiego obozu dowiedzieli się, że niedawno nadeszły dwa legiony przysłane przez Cezara. Trewerowie zatem po rozłożeniu się obozem w odległości 15 tys. kroków (ok. 22 km) postanowili zaczekać na spodziewane posiłki germańskie.
Labienus po rozpoznaniu sił i zamiarów nieprzyjaciela, spodziewając się sprowokować go do stoczenia bitwy zanim nadejdą Germanie, pozostawił przy taborach pięć kohort, a sam na czele dwudziestu pięciu kohort i jazdą ruszył w kierunku obozu Trewerów i stanął w odległości tysiąca kroków (ok. 1,5 km) zataczając natychmiast zgodnie z regulaminem warowny obóz. Między obozami przepływała trudna do przeprawy ze względu na urwiste brzegi rzeka Semois wpadająca do Mozy.