Emil Macieliński ps. „Kornel”, „Rey”, „Odrowąż”, „Sas”, „Pomian” (ur. 8 kwietnia 1892 w Stryju, zm. 17 grudnia 1941 w Warszawie) – major kawalerii Wojska Polskiego, komendant Obszaru ZWZ Nr 3 we Lwowie, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Kornela i Zofii z domu Zubek. Ukończył 8-klasowe gimnazjum klasyczne z maturą w Stryju i 3 semestry akademii weterynarii we Lwowie. Od 31 lipca 1911 do 31 lipca 1914 należał do Drużyn Strzeleckich. W czasie I wojny światowej, w okresie od 15 sierpnia 1914 do 31 października 1918, służył w armii austriackiej. W 1914 był ranny w nogę , a w 1916 został zasypany pod ziemią – następstwem czego był wstrząs nerwowy.

18 lutego 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. W okresie od lipca 1919 do października 1923, w randze porucznika, dowodził szwadronem karabinów maszynowych 17 pułku ułanów w Gnieźnie, wraz z którym m.in. uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za postawę wykazaną podczas walki, 30 czerwca 1921 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.