Wśród zasad gallikanizmu wymienia się następujące: król obsadza stanowiska biskupów i opatów król opiekuje się klerem francuskim i go kontroluje władze kościelne nie mogą wydawać zarządzeń w sprawach świeckich majątki kościelne są własnością króla, oddaną Kościołowi w użytkowanie zakony istnieją na podstawie przywileju królewskiego, który może zostać odwołany król ma prawo do zatwierdzania bulli papieskich kler francuski może się komunikować z papieżem za pośrednictwem króla Założenie mówiące o braku własności majątków Kościoła zostało potem wykorzystane przez władze rewolucyjnej Francji, która skonfiskowała majątki Kościoła katolickiego.
Nazwę gallikanizm ukuto w na określenie kompleksu tendencji o charakterze teologicznym i politycznym, dążących do zachowania swoistych tradycji liturgicznych oraz autonomii Kościoła francuskiego w stosunku do władzy Stolicy Apostolskiej. Można więc wyróżnić gallikanizm o charakterze kościelnym, wywodzący się z prądów soborowych i gallikanizm o obliczu politycznym. Ten ostatni określa się jako tendencję do umacniania kontroli władzy świeckiej nad obszarem spraw związanych z życiem Kościoła.