Od września 1956 Wanda Sampolska była kierownikiem Działu Księgozbioru i Bibliografii Centralnej Biblioteki Rolniczej w Warszawie; przeprowadziła się jednocześnie do mieszkania w oficynie Biblioteki. Zajmowała się m.in. przygotowaniem retrospektywnej polskiej bibliografii rolniczej. Była redaktorem roczników „Bibliografii Polskiego Piśmiennictwa Rolniczego” za lata 1945–1957, opracowania o pionierskim charakterze w Polsce. Uczestniczyła w pracach edukacyjnych Państwowego Ośrodka Kształcenia Korespondencyjnego Bibliotekarzy. W 1963 brała udział w konsultacjach z bibliografami radzieckimi na temat unifikacji metody bibliografii specjalistycznej z rolnictwa. Przyczyniła się do rozwoju Centralnej Biblioteki Rolniczej, blisko współpracując z jej pierwszym dyrektorem Tadeuszem Żeligowskim oraz z jego zastępczynią Zofią Warczygłowianką-Piotrowską.
Na emeryturę przeszła z końcem marca 1969 i przez trzy lata mieszkała w Puszczy Boreckiej w powiecie węgorzewskim, towarzysząc bratu Adamowi Węgorzewskiemu, kierownikowi Ośrodka Hodowli Żubrów. Po powrocie do Warszawy nadal mieszkała w gmachu Centralnej Biblioteki Rolniczej, zajmując się opieką nad chorym mężem i utrzymując kontakt z dawnymi współpracownikami. W latach 80.