Do owadów drapieżnych zaliczamy gatunki, których osobniki rozwijają się kosztem więcej niż jednej ofiary, najczęściej drapieżnik jest większy od ofiary a kontakt drapieżcy z ofiarą jest zazwyczaj krótkotrwały. Przykładowo przekrasek mróweczka zabija więcej ofiar niż wynika z zapotrzebowania pokarmowego. Chrząszcz z rodziny Carabidae – tęcznik większy w ciągu całego cyklu życiowego zabija i zjada około 550 gąsienic brudnicy nieparki. Innym przykładem typowego owada drapieżnego jest biedronka Hyperaspis, która zjada w ciągu swojego życia ponad 3000 osobników czerwców.
Przystosowaniem do drapieżnego trybu życia u owadów są dobrze wykształcone narządy zmysłu. Gatunki o nocnym trybie życia wykorzystują zmysły topochemiczne (np. złotook). Gatunki aktywne w ciągu dnia mają dobrze wykształcone oczy (np. trzyszcz).
Drapieżne owady stosują różne sposoby polowania, np.: zasadzkę (larwy trzyszczy, zajadki), aktywną pogoń (ważki, świetlikowate) oraz zastawienie pułapki (larwy chruścików, np. Cyrnus, Holocentropus). Ofiarami owadów drapieżnych są różne grupy zwierząt, raczej niewielkich rozmiarów (w przypadku, gdy ofiara jest znacznie większa od drapieżnika używa się terminów pasożytnictwo, zobacz np.