W sezonie tym drużyna zyskała bardzo ważnego sponsora: Mapei. Firma zdecydowała się zmienić dyrektora generalnego klubu, i postawiła na byłego skrzydłowego Giorgio Mariani, podczas gdy posadę trenera otrzymał Giancarlo Magrin.
Klub opuścił także historyczną siedzibę przy via Fossetta 1, aby przenieść się na Piazza Risorgimento 47, gdzie znajduje się także stadion Ricci. Wśród gwiazd drużyny mieliśmy piłkarzy takich jak Residori, Montanini, Cosimo Francioso czy Schenardi. Dla tego ostatniego niespełna dwudziestoletniego wtedy pomocnika, sezon zakończył się pomyślnie - z 33 spotkaniami rozegranymi oraz 2 bramkami. Drużyna ulokowała się na trzeciej pozycji od końca i w konsekwencji spadła do niższej ligi razem z Suzzarą oraz Pro Patrią. I tym razem szczęście sprzyjało Sassuolo, gdyż federacja mimo spadku w walce sportowej postanowiła przywrócić drużynę do ligi. W następnym sezonie szkoleniowcem został Guido Mammi. Drużyna była oparta na piłkarzach takich jak Aloise, Paraluppi, Zuccheri w obronie, a także Schenardi, Liset, Residori i Lagrasta w pomocy, jak również dwie gwiazdy Paraluppi oraz D’Agostino w napadzie. Drużyna mimo zmiany na stanowisku szkoleniowca w trakcie sezonu na Adelmo Capelliego, zdobyła w końcowym rozrachunku 5. pozycję.