Leszek Wiśniowski, także Wiśniewski, Wiszniewski (ur. 1831 w Samborze Moje Kresy. Z Sambora w świat, zm. 27 listopada 1863 we Włodzimierzu) – dowódca oddziału powstania styczniowego.
Życiorys Urodził się w 1831 w Samborze w rodzinie szlacheckiej Wiśniowskich herbu Prus. Jego ojciec Władysław był oficerem wojsk austriackichTeodor Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik Pierwszy, Poznań w drukarni Jarosława Leitgebba 1879, str.346-347. W 1849 walczył na Węgrzech. Był oficerem legionu polskiego, adiutantem generała Józefa BemaJlustrowana Encyklopedja Trzaski, Ewerta i Michalskiego pod redakcją dr. Stanisława Lama, tom V, Warszawa 1928, str. 932. Za udział w powstaniu węgierskim, oddany do kompanii karnej w fortecy Komornie. Zbiegł stamtąd do Francji, gdzie poświęcił się naukom inżynierskim, i potem jako dyplomowany inżynier pracował przy budowie kolei żelaznej w Polsce Kongresowej do 1861. Z powodu udziału w manifestacji w 1861 uwięziony a potem wywieziony za granicę. Z Wrocławia udał się do Wiednia, gdzie przeciwstawił się ministrowi wojny. Pod wpływem rodaków uzyskał ułaskawienie. We Lwowie oddał się powołaniu nauczycielskiemu i dziennikarstwu. Leszek Wiśniowski był żonaty z Heleną z Mitranowskich herbu Prus.