W 1903 Berkowitz wrócił do Wiednia, gdzie pod kierownictwem nauczyciela akademickiego Dawida Henryka Müllera studiował semityzm, uzyskując w 1906 tytuł doktora filozofii.

W 1910 ukazała się w „Informacjach Wiedeńskiej Akademii Nauk” jego rozprawa zatytułowana Budowa strof w psalmach (niem. Der Strophenbau in den Psalmen). W dziele Monumenta Judaica znalazł się opracowany przez niego rozdział Monumenta Targumica. Pisał również do pierwszej na świecie syjonistycznej gazety „Die Welt” oraz nowojorskiego pisma „Zukunft”. Ponadto przetłumaczył na język hebrajski całość książki Theodora Herzla Judenstaat (pol. Państwo żydowskie).

Ponieważ praca naukowa nie zapewniała Berkowitzowi wystarczających dochodów, postanowił zająć się działalnością pedagogiczną. W latach 1909–1911 pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Brnie i Igławie, a od 1911 jako profesor religii w Państwowym Gimnazjum w Bielsku, równocześnie biorąc udział w przygotowywaniu materiałów do wydawanego w Berlinie czterotomowego Jüdisches Lexikon (pol. Leksykon Żydowski).