W lipcu i sierpniu 1919 organizował i dowodził 9 pułkiem piechoty Legionów, a następnie powrócił do 8 pułku piechoty Legionów, którym dowodził do października 1919. Od 10 października 1919 do 4 sierpnia 1920 był dowódcą 4 pułku piechoty Legionów, a następnie od 4 sierpnia 1920 dowodził IV Brygady Piechoty Legionów, na czele której uczestniczył w ostatecznym pokonaniu wycofującej się Armii Konnej Budionnego, a także walczył w rejonie Warszawy i Hrubieszowa, gdzie 1 września 1920 został ciężko rany. Łącznie od wybuchu I wojny światowej był pięciokrotnie ranny. Za postawę wykazaną podczas walk, w 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
Okres międzywojenny Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej 2 września 1921 został dowódcą piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Piechoty Legionów. Obowiązki na tym stanowisku pełnił do 20 marca 1927. Od 8 września do 22 grudnia 1922 uczestniczył w kursie dowódców pułków piechoty i piechoty dywizyjnej w Rembertowie. W 1926, w czasie przewrotu majowego opowiedział się po stronie Józefa Piłsudskiego i 13 maja 1926 wyruszył z Kielc, gdzie stacjonowała 2 Dywizja Piechoty Legionów, do Warszawy na czele oddziału wydzielonego z dywizji, aby wesprzeć oddziały wierne Piłsudskiemu.