W tym czasie głównym problemem, z którym borykała się Komora były podziemne wody, zalewające kopalnie. Ich ilość była tak duża, że wielkość energii potrzebnej do ich wypompowywania znacznie przekraczała możliwości kołowrotów napędzanych siłą zwierząt. Kopalniom groziło zatopienie zarówno na skutek toczącego się powstania Rakoczego (niedobór koni, rekwirowanych do celów wojskowych) jak i wiedeńskiej Komory Dworskiej, nieskłonnej inwestować w przedsięwzięcie skazane na niepowodzenie.
Hell uznał, że pożądaną ilość energii zapewni napęd wodny. Ponieważ jednak większość bańskobystrzyckich kopalń znajdowała się dość wysoko, w rejonach działów wodnych, gdzie nie było większych rzek, zaprojektował unikalną sieć kanałów zbiorczych, zbierających wodę nawet z najdrobniejszych cieków wodnych. Woda ta była następnie gromadzona w sztucznych zbiornikach wodnych z niemiecka zwanych tajchami, z których kanałami odpływowymi prowadzono ją do napędu kół wodnych. M. K. Hell m.in. wybudował Wielkie Jezioro Vindszachtskie (dziś Vindšachtské jazero), przebudował i powiększył Dolne Jezioro Vindszachtskie (słow. Spodná Vindšachtská, dziś Suchý tajch), wybudował także zbiorniki: Górnohodruszski (słow. Horný Hodružský) i Evičkino jazero. Dzięki energii zakumulowanej w tych zbiornikach 7 zespołów pompowych (tzw. z niem.