Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych przy pl. Muzealnym (w 1964) i Hali Targowej przy ul. Kolejowej (w 1973).. Jakkolwiek w samym Wrocławiu sprzeciw po tej decyzji był z początku niezbyt głośnyPojawiły się nawet w gazetach absurdalne komentarze o „odsłonięciu piastowskich fundamentów” spod „pruskich ścian”., to później i zwłaszcza poza Wrocławiem (w tym też poza granicami Polski) spotkała się ona z powszechną krytyką i protestami ludzi kultury, w tym m.in. Jerzego Waldorffa, architektów, urbanistów i konserwatorów zabytków. Decyzję tę skrytykował nawet ówczesny PZPR-owski minister kultury Józef Tejchma, pomimo że decyzja Czulińskiego podjęta została, jak niemal wszystkie tego rodzaju, na podstawie wytycznych Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Młyny, choć nie były w dobrym stanie technicznym, nie stanowiły istotnego zagrożenia, a po rekonstrukcji stanowić mogły cenny zabytek średniowiecznej architektury przemysłowej.
Zachowane rynny robocze młynów, ich upust powodziowy (współczesna konstrukcja pochodzi z lat 1837–1838) oraz stały Jaz św. Klary weszły – wraz z rynnami roboczymi znajdującego się nieopodal Młyna Maria – w skład tzw. Piaskowy Stopień Wodny na Odrze Północnej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, 2000, , str. 515
Linki zewnętrzne
Młyny św. Klary we Wratislaviae Amici
Kategoria:Budowle wodne we Wrocławiu Kategoria:Zniszczone obiekty budowlane we Wrocławiu