W 1946 roku rozpoznał noradrenalinę jako przekaźnik impulsów nerwowych (tzw. neurotransmiter). Stwierdził, że gromadzi się ona w zakończeniach nerwów. Za prace nad mediatorami uwalnianymi na zakończeniach nerwowych, mechanizmami ich gromadzenia, uwalniania i unieczynniania został laureatem medycznej Nagrody Nobla w 1970, wspólnie z Amerykaninem Juliusem Axelrodem i Brytyjczykiem Bernardem Katzem. Badania Eulera, Axelroda i Katza przyczyniły się do zrozumienia podstawowych problemów związanych z przekazywaniem informacji w układzie nerwowym oraz umożliwiły opracowanie nowych metod leczniczych w neurologii i psychiatrii.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Instytutu Karolinska Kategoria:Szwedzcy fizjolodzy Kategoria:Nobliści – fizjologia i medycyna Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Łodzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Sztokholmie Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Instytutu Karolinska Kategoria:Zmarli w 1983