Badanie stanów pokrytycznych (nadkrytycznych) wymaga dokładniejszej analizy zjawiska.
Dla prętów smukłych – których długość jest znaczna w porównaniu z rozmiarami przekrojów poprzecznych – utrata stateczności odbywa się w sprężystym zakresie pracy materiału.
Dla prętów krępych – których długość jest niewielka w stosunku do wymiarów przekroju – siła krytyczna wywołuje naprężenia bliskie granicy plastyczności, więc sąsiednia postać giętna musi być rozpatrywana w zakresie niesprężystym. Wyboczenie jest niesprężyste.
Analizy stanu przed krytycznego nie określają jakie będą naprężenia i ugięcia po wyboczeniu, czyli tzw. zachowanie po krytyczne. Z reguły naprężenia po wyboczeniu rosną na tyle, że powodują pojawienie się stref plastycznych lub stref zniszczenia, bez względu na to czy samo wyboczenie miało miejsce jeszcze w zakresie sprężystym.
Obciążenie dopuszczalne oblicza się ze wzoru:
gdzie: – obciążenie krytyczne, – współczynnik bezpieczeństwa.
Innym ważnym parametrem ściskanego pręta, ze względu na wyboczenie jest jego długość wyboczeniowa'''
gdzie: – współczynnik zależny od sposobu podparcia (mocowania pręta) na obu końcach, – długość pręta
oraz smukłość pręta
gdzie: – najmniejszy promień bezwładności przekroju wyznaczany ze wzoru: