Wiązanie jonowe (wiązanie elektrowalencyjne, wiązanie heteropolarne, wiązanie biegunowe) – rodzaj wiązania chemicznego, którego istotą jest elektrostatyczne oddziaływanie między jonami o różnoimiennych ładunkach.
Wiązanie to powstaje najczęściej między metalem a niemetalem. Największy udział tego rodzaju wiązania można zaobserwować w związkach litowców z fluorowcami. Teoretycznie najsilniejszym wiązaniem jonowym charakteryzuje się fluorek fransu – FrF, gdyż pierwiastki te mają największą różnicę elektroujemności.
Związki z wiązaniami jonowymi są zdolne do dysocjacji elektrolitycznej, tzn. rozpadu na jony po stopieniu lub rozpuszczeniu. Układy takie są elektrolitami, tzn. mogą przewodzić prąd elektryczny.
W kryształach związków jonowych, nośniki ładunku (jony) są „więźniami” sieci krystalicznej. Po stopieniu lub rozpuszczeniu jony są z niej uwolnione i są zdolne przewodzić prąd elektryczny. Trzeba pamiętać, że pojedyncze cząsteczki jonowe występują tylko w stanie gazowym.
Z formalnego punktu widzenia przyjmuje się, że wiązania jonowe występują między atomami, których różnica elektroujemności jest nie mniejsza niż 1,7 w skali Paulinga.