Więźniów poinformowano również, że odtąd podlegają wyłącznie Gestapo i mają prawo odmówić wykonania rozkazu nawet niemieckiemu generałowi innego rodzaju broni.
Kwaterą komanda był budynek przy ul. Sokołowskiej (naprzeciw kościoła św. Wojciecha), w którym Niemcy uprzednio przetrzymywali sowieckich jeńców wojennych. Polskich więźniów wyznaczonych do pracy przy paleniu zwłok przetrzymywano w pomieszczeniach na trzecim piętrze, osobno od innych grup robotników przymusowych. Żywność, papierosy, zapasowa odzież oraz środki czystości, które otrzymywali, pochodziła zazwyczaj z opustoszałych domów na Woli.
Verbrennungskommando było podzielone na dwie podgrupy, każda po 50 osób, które operowały odpowiednio przy ul. Wolskiej i ul. Górczewskiej. Pododdział SS przydzielony do eskorty liczył zazwyczaj od 15 do 20 funkcjonariuszy. Franciszek Zasada i Mieczysław Miniewski zeznali, że „komisarzem” komanda był oficer SS o nazwisku Neumann. Grupą, w której pracował Tadeusz Klimaszewski, dowodzić miał natomiast SS-Obersturmführer Thieschke (jakoby prawnik i właściciel ziemski). Klimaszewski wspominał również, że w jego grupie jeden z więźniów z racji znajomości języka niemieckiego został wyznaczony do pełnienia funkcji kapo.