7 Armia () – związek operacyjny Armii Czerwonej podczas II wojny światowej.
Historia 7 Armia została utworzona 14 września 1939 roku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. Pierwszym działaniem wojennym, w którym 7 Armia wzięła udział, była wojna zimowa przeciwko Finlandii w latach 1939–1940. W listopadzie 1939 roku, tuż przed radzieckim atakiem na Finlandię, armia składała się z 19 Korpusu Strzeleckiego (24., 43., 70. i 123 Dywizja Strzelecka), 50 Korpusu Strzeleckiego (49., 90. i 142 Dywizja Strzelecka), 10 Korpusu Pancernego, 138 Dywizji Strzeleckiej i samodzielnej brygady pancernejDane Armii Czerwonej w wojnie zimowej, OOB . Od 17 grudnia 1939 roku atakowała pozycje wojsk fińskich na linii Mannerheima, które zostały przełamane 30 grudnia. Początkowo była ona dowodzona przez komandarma II rangi Wsiewołoda Jakowlewa, został on jednak usunięty z dowództwa i powrócił do Leningradu. Kolejny dowódca Kiriłł Mierieckow został odwołany ze stanowiska dowódcy 7 Armii z powodu powtarzających się porażek i ciężkich strat oraz zastąpiony przez Jakowlewa na tym stanowiskuEdwards 2006, str. 125.. 7 Armia została ponownie sformowana w drugiej połowie wiosny 1940 roku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. Przed rozpoczęciem ataku Niemiec na ZSRR armia ta ochraniała odcinek granicy ZSRR na północ od jeziora Ładoga.