Historia Pierwszy zachowany zapis historyczny związany z jeziorem pochodzi z połowy XIV wieku i ma średniowieczną metrykę. Kiedyś jezioro miało inną nazwę i nazywało się "Jeziorem Wielkim". W 1335, według zachowanej kopii pochodzącej z XVIII wieku, odnotowane zostało w łacińskim dokumencie z użyciem staropolskiego jako "Welke iezioro". W 1546 po łacinie wspomniane jako "lacus magnus" czyli po polsku "Wielkie Jezioro".
Jezioro w okresie średniowiecza było własnością szlachecką i leżało w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego.
W 1335 podstoli poznański Szczepan (oryg. "Stephanus") z Górki koło Szamotuł oddał klasztorowi joannitów koło Poznania swoje wsie Kanclerzewice i Rangoczino, położone koło jeziora Wielkiego wraz z łąkami leżącymi między sitowiem a kątem, którym woda z niego wypływa (zapewne chodzi o północno-wschodni narożnik Jeziora Kierskiego) wraz z trzema mniejszymi jeziorami przyległymi do Rangoczina (obecnie są to oczka wokół Jeziora Strzeszyńskiego, a w zamian otrzymał Andrzejewo. W 1524 Jan Kierski zapisał swojej żonie Annie posag oraz wiano na połowie Kiekrza z dworem, domem, folwarkiem oraz swoją częścią jeziora. W 1539 odnotowano, że rola zwana "Kierchówek" przylegała do Jeziora Kierskiego.