Wśród żołnierzy Legionu szerzyły się nastroje probolszewickie. W rezultacie 7 lipca 1919 r. w 3 kompanii 1 batalionu, działającego nad Dwiną, doszło do buntu ok. 200 żołnierzy, którzy zabili kilku brytyjskich i białych rosyjskich oficerów, a następnie zbiegli w kierunku pozycji bolszewickich. Zostali jednak doścignieni i okrążeni przez rosyjskich żołnierzy 3 Pułku Północnego. Część z nich oddała się do niewoli, ale niektórzy stawili opór i udało im się zbiec. Pierwsi zostali rozstrzelani bez sądu. W rezultacie cały batalion rozbrojono i skierowano do prac budowlano-porządkowych. Wydarzenie odbyło się głośnym echem w brytyjskiej prasie, a doszło nawet do specjalnego posiedzenia parlamentu w tej sprawie.
Legion został rozformowany we wrześniu 1919 r., kiedy alianckie wojska interwencyjne ewakuowały się z północy Rosji. Część legionistów wraz z nimi została wywieziona do Europy.
Skład organizacyjny batalion (następnie pułk) piechoty – d-ca kpt. Dyer batalion piechoty – kpt. Burke dywizjon artylerii – d-ca ppłk Gieorgij A. Rożdziestwienskij (podporządkowany Legionowi) Biełomorski Pułk Konno-Górski (ok. 200 ludzi) – d-ca rtm. Andriej A.