thumb|Imperium chińskie, mapa z 1892 roku Mongolia Zewnętrzna (mong. Ar Mongol, mandż. Tulergi Monggo, chiń. 外蒙古; Wài Měnggǔ) – historyczna kraina geograficzna obejmująca dzisiejszą Mongolię i (do 1912 roku) Tuwę. Nazwa Mongolia Zewnętrzna pojawiła się w źródłach chińskich w połowie XVII wieku, jako określenie północnej części historycznej Mongolii, która w przeciwieństwie do Mongolii Wewnętrznej nie została bezpośrednio włączona do Chin.
Walki w Mongolii Na początku XVII wieku w Mongolii trwało rozdrobnienie polityczne. Ostatni nominalni wielcy chanowie sprawowali władzę jedynie nad południowym plemieniem Czaharów. Kontrolowane przez nich terytoria od początku wieku najeżdżali Mandżurowie. W 1636 Edżej-chan złożył hołd Mandżurom, a jego ziemie znalazły się bezpośrednio pod ich panowaniem. Po przejęciu przez Mandżurów władzy w Chinach w 1644 roku terytoria te zostały włączone bezpośrednio do Chin jako Mongolia Wewnętrzna.
W północnej Mongolii trwała w tym czasie rywalizacja pomiędzy wschodnimi plemionami Chałchasów i zachodnimi Ojratów. Na początku XVII wieku Ojraci stworzyli potężny chanat dżungarski, rozpoczynając ekspansję na terytoria Chałchasów. W 1688 Dżungarowie przeprowadzili wielką ofensywę, zajmując większość ziem należących do Chałchasów.