Edykt Rotariego (Edykt Rotara, Edykt Rotaryka) – pierwszy oficjalny zbiór prawa longobardzkiego, który ogłosił król Rotar 22 listopada 643 r. w Pawii (Edictus Rothari regis).
Liczący 388 artykułów, dzielących się tematycznie następująco: rozdziały 1–14 – przestępstwa polityczne; rozdziały 15–145 – przestępstwa cywilne wobec osób; rozdziały 146–152 – przestępstwa cywilne wobec rzeczy; rozdziały 153–167 – regulacje prawne w zakresie dziedziczenia; rozdziały 168–177 – donacje i testamenty; rozdziały 178–222 – prawo rodzinne; rozdziały 223–226 – fałszerstwa; rozdziały 227–358 – regulacje dotyczące własności, obligacji i umów; rozdziały 359–365 – procedury procesowe; rozdziały 366–388 – rozporządzenia specjalne.
Edykt stanowi przykład wczesnośredniowiecznego spisu germańskiego prawa zwyczajowego, który w sposób usystematyzowany prezentuję treść norm prawnych typowych dla ludów barbarzyńskich. Został napisany w języku łacińskim, ale występuje w nim także longobardzkie nazewnictwo prawne. Wpływ na treść Edyktu Rotara wywarły przepisy prawa innych plemion germańskich, w szczególności Wizygotów. Natomiast w niewielkim stopniu zaznaczyło się w nim oddziaływanie prawa rzymskiego.