Opowiadanie miało się ukazać w La Presse, jednak jej redaktor Girardin, zaniepokojony reakcją prenumeratorów na ostatni utwór Balzaka - Starą pannę, odmówił publikacji. Ostatecznie Drętwa ukazała się w październiku 1838 roku u Verdeta.
Część II Balzac powrócił do powieści w połowie 1843 roku. Przymuszony zobowiązaniami finansowymi i koniecznością zarobienia na podróż do Rosji na spotkanie z Eweliną Hańską, pisał równocześnie trzecią część Straconych złudzeń i kontynuację Drętwy. Powieść rozwinęła się w malowidło przedstawiające pełen grozy Paryż prawdziwy i groteskowe zaloty starego, otyłego bankiera, w którym ożywają pod wpływem uczucia młodzieńcze iluzje. Balzac był u kresu wytrzymałości: Stałem się machiną do zadań i wydaje mi się, że jestem z żelaza. Zecerzy uwijali się jak w ukropie. Powieść ukazała się w odcinkach, razem z pierwszą częścią, w Le Parisien od 21 maja do 1 lipca pod tytułem Esther ou les Amours d'un vieux banquier, podzielona na trzy części: La Fille repentie, Les Préparatifs d'une lutte, La Monnaie d'une belle fille.