31 stycznia 1947 otrzymał nominację na arcybiskupa Rawenny. Sakry udzielił mu arcybiskup Genui, przyszły kardynał, Giuseppe Siri. Po pięciu latach przeniesiony na metropolię Bolonia. W 1953 otrzymał kapelusz kardynalski. Brał udział w konklawe 1958 i 1963 roku. W czasie tego drugiego był jednym z papabile, ale jego nowatorskie poglądy nie podobały się większości elektorom. W czasie soboru zasiadał w radzie prezydenckiej. W latach 1966–1968 przewodniczący Rady, której zadaniem była reforma liturgiczna. Był jednym z architektów zmian mszalnych. W 1968 zrezygnował z powodu zaawansowanego wieku z pasterzowania archidiecezją i przeszedł na emeryturę. Zmarł w Bolonii, gdzie został też pochowany. Przy śmierci asystował mu jego brat ks. Attilio Lercaro.
Bibliografia
Catholic-Hierarchy
Kategoria:Włoscy kardynałowie XX wieku Kategoria:Kapelani Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa XII