High bit rate Digital Subscriber Line (HDSL) jest standardem transmisji wyspecyfikowanym w Zaleceniu ITU-T G.991.1. Rozwinięcie skrótu HDSL w literaturze światowej przyjmuje kilka alternatywnych form, m.in. High-bit-rate Digital Subscriber Loop, High data rate Digital Subscriber Line, itp. Polskim tłumaczeniem tych nazw jest cyfrowa linia abonencka o wysokiej przepustowości.
HDSL do transmisji danych korzysta z miedzianych kabli telefonicznych. Wykorzystuje on jednak nie tak jak zwykłe telefony pasmo 300 - 3400 Hz, ale dużo szersze bo od 6 do 259 kHz. Jest to możliwe dzięki naturalnym pasmom przenoszenia par kabli miedzianych.
Technologia HDSL początkowo wykorzystywała do transmisji 2 Mb/s symetrycznie w obie strony aż 3 pary kabli miedzianych (SDSL). Postęp technologiczny objawiający się udoskonaleniem metod kodowania sygnału pozwolił jednak na redukcję najpierw do dwóch, a potem do jednej pary kabli koniecznych do uzyskania pełnej przepustowości 2 Mb/s symetrycznie, jaką zakładało HDSL.
Oprócz zalet HDSL jakimi jest wykorzystanie tradycyjnej infrastruktury telekomunikacyjnej na drodze do abonenta (ostatniej mili) posiada też wady.