Wojciech Kluszewski herbu JasieńczykRodzina, herbarz szlachty polskiej, t. VII, Warszawa 1910, s. 10. (ur. 1720, zm. 1779) – starosta brzeski, wielkorządca krakowski, na jego wniosek sejm w 1776 zakazał wnoszenia spraw o czary i stosowania torturMirosław Korolko, Leksykon kultury religijnej w Polsce. Warszawa 1999, s.120-121., kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Pochodził z miejscowości Kluszewo. Obejmował następujące urzędy: wojskiego płockiego (1747), cześnika ciechanowskiego (1748–1764), chorążego przasnyskiego (1764–1771), kasztelana bieckiego (1771–1779) oraz kasztelana wojnickiego (1779). Starostwem brzeskim zarządzał w latach 1770–1774. Żupami krakowskimi i ruskimi administrował w latach 1764–1772. Natomiast w okresie 1774–1777 był komisarzem do spraw handlu solą z Wyższą Administracją Salin w Wieliczce. W 1779 był prezesem Kompanii Kruszcowej Olkuskiej. Wielkorządami krakowskimi (Ekonomia (dobra królewskie)) administrował w latach 1767–1779, żupnik olkuskiHieronim Łabęcki, Spisy chronologiczne dawnych żupników w Polsce, w: Biblioteka Warszawska 1859, t. I, s. 831..
Żonaty był czterokrotnie: z Teresą Tarłówną, Teresą Ogrodzką, Anną Dembińską i Anną Łaszewską. Z trzeciego małżeństwa miał dwóch synów (Jacka i Makarego) oraz dwie córki (Annę i Franciszkę).