Początkowo, do około połowy XVI wieku, działalność osadników nie wpływała w negatywny sposób na ilość i jakość bieszczadzkiej roślinności. W tym czasie lasy zajmowały ok. 80% powierzchni Bieszczadów. Zmniejszenie lesistości i znaczne zmiany w składzie flory dokonały się od drugiej połowy XVI wieku do końca XIX wieku, wraz ze wzrostem zaludnienia i wylesieniami na potrzeby rolnictwa. Istniejące wówczas niewielkie zakłady przetwarzające lub wykorzystujące drewno jako opał takie jak kopalnie rud żelaza i prymitywne hutnictwo (głównie w okolicach Baligrodu), huty szkła, potażarnie i tartaki wodne przyczyniły się do lokalnych zmian w składzie gatunkowym drzewostanów.