Jan Bogumił Jacobi, także Joannes Deogratus, Johan Gottlieb (ur. ok. 1743 w Oliwie pod Gdańskiem, zm. 13 grudnia 1829 w Toruniu), malarz toruński, protoplasta znanej rodziny malarzy działających w Toruniu. Znanych jest trzynastu członków rodu Jacobi trudniących się malarstwem, aczkolwiek większość z nich pozostawała nie artystami, a cechowymi rzemieślnikami – poza samym Janem Bogumiłem, jego synem Karolem Dominikiem oraz wnukiem Teodorem Napoleonem, o których wiadomo, że mieli w dorobku obrazy.
Życiorys thumb|240px|Obraz Jana Bogumiła Jacobiego przedstawiający Bolesława I Chrobrego w koronie Jan Bogumił Jacobi przybył do Torunia w młodym wieku. W 1759 figurował w aktach toruńskiego cechu jako uczeń malarza Carla Jacoba Hoffersa. Wyzwolenie na czeladnika uzyskał 6 maja 1765 po przedstawieniu rysunku z aktem mężczyzny grającego na flecie, w sierpniu 1777 otrzymał temat pracy mistrzowskiej – olejne obrazy Chrystus płaczący na Górze Oliwnej i alegoryczne Lato. Mistrzem malarskim został 22 października 1778.