Zygmunt Poniatowski (ur. 12 czerwca 1911 w Bełdzie, zm. 10 grudnia 1975 w Tykocinie) – polski ksiądz katolicki, proboszcz parafii w Przerośli, prześladowany i więziony przez władze komunistyczne.
Życiorys Był synem Jana i Bronisławy z domu Mucha, mieszkających w Bełdzie koło Rajgrodu. W 1933 uzyskał maturę w Gimnazjum im. św. Kazimierza w Sejnach. Następnie wstąpił do Seminarium Duchownego w Łomży, gdzie 15 maja 1938 przyjął święcenia kapłańskie. Potem był wikariuszem w Lubotyniu, Stawiskach, Tykocinie i Zarębach Kościelnych. W czasie okupacji niemieckiej pełnił posługę duszpasterską w Szumowie, a po zakończeniu II wojny światowej w Zambrowie (od 9 listopada 1946) i Bargłowie (od 14 sierpnia 1948 do 18 stycznia 1949).
Podobnie jak inni księża katoliccy został uznany za wroga nowej władzy „ludowej”. Był pod stałą „opieką” Urzędu Bezpieczeństwa. W 1948 jego przedstawiciele stwierdzili, że jako prefekt szkół powszechnych krytykował działalność Związku Walki Młodych i Związku Młodzieży Polskiej. W charakterystyce „wewnątrzresortowej” określano go jako „negatywnie ustosunkowanego do wydarzeń zachodzących w kraju”.